Startup nie musi odtwarzać całego katalogu korporacji, by przedstawić odmienną ofertę. Trzeba znaleźć konkretny problem, który może rozwiązać, dysponując swoimi zasobami, i sprawdzić, czy ta różnica ma znaczenie dla potencjalnych nabywców produktu.
Zastosowanie Sun Tzu w startupie wymaga porzucenia myślenia, że mała firma jest zwinna, a duża — powolna. Poradnik Sun Tzu w biznesie wykorzystuje analogie, a nie prawa dotyczące wielkości przedsiębiorstwa. Poniższy przykład jest fikcyjny i pozwala przyjrzeć się wyborowi produktu, testom oraz ich ograniczeniom.
Co oznacza skupienie się w obliczu większego konkurenta
Bezpośrednie nawiązanie znajdziemy w koncepcji pustki i pełni w rozdziale 6: własna koncentracja, sytuacja przeciwnika i adaptacja. W biznesie oznacza to pytanie, jaką potrzebę może zaspokoić zespół, nie próbując jednocześnie dorównać innemu pod każdym względem. To współczesna interpretacja, a nie instrukcja handlowa napisana przez Sun Tzu.
Niedostatecznie obsługiwany segment rynku nie musi oznaczać potwierdzonej szansy. Może brakować oferty, bo problem występuje rzadko, trudno pobierać opłaty za jego rozwiązanie albo użytkownicy wolą inną metodę. Brak widocznego produktu pozostawia otwarte pytanie — nie potwierdza istnienia popytu.
Słabość należy określać w odniesieniu do konkretnego zadania. Platforma może oferować wiele funkcji, a mimo to nie nadawać się dobrze do określonego procesu. Nie oznacza to, że jej dostawca jest słabą firmą ani że nie zna tego procesu. Być może po prostu nie uznał go za priorytet albo obsługuje go w innej konfiguracji.
Słownictwo Sun Tzu w biznesie pomaga zachować te rozróżnienia. „Skupienie sił” oznacza tu precyzyjne określenie zakresu pracy i zobowiązań. Nie oznacza nękania konkurenta, wprowadzania jego klientów w błąd ani zakładania, że zniknie po wprowadzeniu alternatywy.
Fikcyjny przykład: uproszczenie raportów z prac konserwacyjnych
Wyobraźmy sobie czteroosobowy startup: trzy osoby rozwijają produkt, a jedna zajmuje się wdrożeniami i obsługą klienta. Potencjalnym rynkiem są małe firmy konserwacyjne, których technicy rejestrują wizyty za pomocą telefonów komórkowych. Początkowym celem jest sprawdzenie, czy można ograniczyć wielokrotne wprowadzanie tych samych danych z raportu technika podczas jego weryfikacji przez administrację.
W tym przykładzie korporacja oferuje rozbudowaną platformę obejmującą planowanie, zarządzanie zapasami i fakturowanie. Startup nie ma zasobów, by odtworzyć cały jej katalog. Nie wykazał też, że użytkownicy chcą z niego zrezygnować. Jego hipoteza jest bardziej ograniczona: niektóre firmy chcą usprawnić zamykanie raportów z prac, nie zmieniając pozostałych używanych narzędzi.
Segment definiuje się na podstawie tego procesu, a nie wyłącznie wielkości klienta. Mała firma realizująca mocno zindywidualizowane zlecenia może potrzebować czegoś innego niż firma wykonująca powtarzalne prace. Połączenie ich w jednym teście utrudniłoby ustalenie, jaka potrzeba jest weryfikowana.
Załóżmy, że zespół przeznacza sześć tygodni na przygotowanie prototypu. Ten termin dotyczy fikcyjnego przykładu i nie jest uniwersalnym zaleceniem. Zakres obejmuje rejestrację interwencji, weryfikację danych i eksport wyniku. Poza zakresem pozostają pełna księgowość, zarządzanie magazynem i dostosowania dla każdego potencjalnego nabywcy.
Proponowane wyróżnienie polega na zamknięciu całego procesu przy mniejszej liczbie ręcznych przepisań. Obietnica „większej prostoty” jest nieprecyzyjna, jeśli nie określa, jakie zadanie ma być prostsze. Można natomiast sprawdzić, czy technik i pracownik administracji potrafią zamknąć ten sam raport bez ponownego wprowadzania informacji — dzięki temu różnica staje się konkretna.
Test nie powinien ograniczać się do pytania, czy aplikacja się podoba. W tym przykładzie warto zaobserwować obecny sposób pracy, wykonać podobne zadanie z użyciem prototypu i zapisać, w których miejscach potrzebna jest pomoc. Ważne jest też sprawdzenie, czy użytkownik produktu i osoba zatwierdzająca jego zakup cenią ten sam rezultat.
Błędy i czas poświęcony na wsparcie również należy uwzględnić w ocenie. Jeśli każde wdrożenie wymaga kilku dni pracy na zamówienie, zespół może tworzyć usługę personalizowaną zamiast produktu, który miał na myśli. Takie odkrycie nie musi oznaczać porażki, ale zmienia potrzebne zasoby i obietnice, których można dotrzymać.
Kolejnym ograniczeniem jest zależność od jednej osoby odpowiedzialnej za wdrożenia i obsługę zgłoszeń. Pozyskanie większej liczby chętnych do testów, niż ta osoba jest w stanie obsłużyć, nie dowodzi zdolności do rozwoju. W tym przypadku trzeba zbadać pracę po sprzedaży, a nie tylko liczbę osób, które zgadzają się na prezentację produktu.
Test może przynieść różne wyniki. Może potwierdzić powtarzalną poprawę, pokazać, że obecne narzędzie rozwiązuje problem po odpowiedniej konfiguracji, albo ujawnić, że oszczędności nie uzasadniają zmiany. Ogólne badanie tych możliwości dotyczy poszukiwania nisz rynkowych; tutaj istotne jest to, jak wpływają one na decyzję tego zespołu.
Kiedy specjalizacja przestaje wyróżniać ofertę
Korporacja może dodać podobną funkcję, zmienić ofertę albo pozostać przy dotychczasowych priorytetach. Żadnej z tych reakcji nie należy z góry zakładać. Oparcie całego projektu na założeniu, że konkurent nie zareaguje, oznacza pomylenie cudzej decyzji z warunkiem, na który można mieć wpływ.
Sama obserwacja podobnej funkcji nie wystarcza, by stwierdzić, że różnica zniknęła. Trzeba porównać przebieg pracy potrzebny użytkownikom, wdrożenie i wsparcie. Kryterium nadal stanowi rozwiązywany problem, a nie liczba podobnych pozycji w dwóch katalogach.
Są sygnały, które wymagałyby ponownej oceny: każdy klient prosi o inny produkt, integracja uniemożliwia wykorzystanie wyniku albo nikt nie uważa zmiany dotychczasowego sposobu pracy za potrzebną. Dodawanie kolejnych funkcji, by nie dostrzegać tych sygnałów, może zniweczyć początkową koncentrację, nie usuwając przyczyny problemu.
Presja ekonomiczna nie zmienia hipotezy w szansę. Interpretacja Sun Tzu w kryzysie firmy odróżnia koordynację i pilność działania od desperackiego zakładu. Potrzeba przychodów nie dowodzi, że nowa linia produktów zapewni je na czas.
Zakończenie przykładu pozostaje otwarte. Rozsądną decyzją może być kontynuowanie prac w ograniczonym zakresie, zmiana propozycji albo przerwanie testu. Ocenę umożliwia zestawienie zaobserwowanej potrzeby, możliwości realizacji i uzyskanych dowodów. Sama wielkość firmy nie odpowiada na żadne z tych pytań.
Zanim rozszerzysz produkt, sprawdź, czy zaobserwowana różnica powtarza się bez konieczności zapewniania wyjątkowego wsparcia. Pojedynczy przypadek nie dowodzi, że zespół będzie w stanie dotrzymać tej samej obietnicy wobec innych klientów.
Zobacz wszystkie artykuły w Sun Tzu w biznesie: zasoby, konkurencja i decyzje
